تبليغاتX
شب ، سكوت ، كوير

شب ، سكوت ، كوير

                  كاش آسمان حرف كوير را مي‌فهميد و اشك خود را نثار گونه‌هاي كوير مي‌كرد.

                  كاش دلها آنقدر خالص بودند كه دعاها قبل از پايين آمدن دستها مستجاب مي‌شدند.

                   كاش مهتاب با كوچه هاي تاريك شب آشناتر بود.

                   كاش بهار آنقدر مهربان بود كه باغها را به دست خزان نمي‌سپرد.

                   كاش در قاموس غصه‌ها شكوه لبخند در معني داغ اشك گم نمي‌شد.

                   كاش مرگ معناي عاطفه را مي‌فهميد . كاش كاش كاش ....

                                              (دكتر شريعتي)

+نوشته شده در چهارشنبه بیست و نهم اسفند 1386ساعت2:21توسط مليكا | |

عصيان

 

به لب هايم مزن قفل خموشي

كه در دل قصه ئي ناگفته دارم

ز پايم باز كن بند گران را

كزين سودا دلي آشفته دارم

 

بيا اي مرد, اي موجود خودخواه

بيا بگشاي درهاي قفس را

اگر عمري به زندانم كشيدي

رها كن ديگرم اين يك نفس را

 

منم آن مرغ, آن مرغي كه ديريست

به سر انديشه پرواز دارم

سرودم ناله شد در سينه تنگ

به حسرت ها سر آمد روزگارم

 

بلب هايم مزن قفل خموشي

كه من بايد بگويم راز خود را

به گوش مردم عالم رسانم

طنين آتشين آواز خود را

 

بيا بگشاي در تا پر گشايم

بسوي آسمان روشن شعر

اگر بگذاريم پرواز كردن

گلي خواهم شدن در گلشن شعر

 

لبم با بوسه شيرينش از تو

تنم با بوي عطر آگينش از تو

نگاهم با شررهاي نهانش

دلم با ناله خونينش از تو

 

ولي اي مرد, اي موجود خودخواه

مگو ننگ است اين شعر تو ننگ است

بر آن شوريده حالان هيچ داني

فضاي اين قفس تنگ است, تنگ است

 

مگو شعر تو سر تا پا گنه بود

از اين ننگ و گنه پيمانه اي ده

بهشت و حور و آب كوثر از تو

مرا در قعر دوزخ خانه اي ده

 

كتابي, خلوتي, شعري, سكوتي

مرا مستي و سكر زندگانيست

چه غم گر در بهشتي ره ندارم

كه در قلبم بهشتي جاوداني است

 

شبانگاهان كه مه مي رقصد آرام

ميان آسمان گنگ و خاموش

تو در خوابي و من مست هوس ها

تن مهتاب را گيرم در آغوش

 

نسيم از من هزاران بوسه بگرفت

هزاران بوسه بخشيدم به خورشيد

در آن زندان كه زندانبان تو بودي

شبي بنيادم از يك بوسه لرزيد

 

بدور افكن حديث نام, اي مرد

كه ننگم لذتي مستانه داده

مرا مي بخشد آن پروردگاري

كه شاعر را, دلي ديوانه داده

 

بيا بگشاي در, تا پرگشايم

بسوي آسمان روشن شعر

اگر بگذاريم پرواز كردن

گلي خواهم شدن در گلشن شعر

 

+نوشته شده در شنبه هجدهم اسفند 1386ساعت20:39توسط بهاره | |

ای ستاره ی شب تاریک من

ای نوری که سیاهی قلبم را زدودی و به نور عشق روشن نمودی

روزی که چشمانم تو را دید، تنها روزی بود که حکمت دیدن را دریافتم

و روزی که رفتی حکمت گریستن را

اما ندیدی که چگونه بی تو اشکهایم می بارید

و وقتی چهره ات را برگرداندی،

مرا بی اشک دیدی

و گمان بردی که من سنگم

باشد که عاشقت باشم

                                چرا که عاشقت هستم

چه بی تو،

                               چه با تو

+نوشته شده در یکشنبه دوازدهم اسفند 1386ساعت20:32توسط بهاره | |

هرگاه می خواهم از خدا گله کنم، سعی می کنم تــــــــو را بخاطر بیاورم

تــــو باعث می شوی که شکرگذارش باشم

بخاطر تــــو،

          بخاطر وجود تــــو،

                  بخاطر اینکه نفس می کشی،

                                      می آیی و می روی،

                                                             می خندی

 

خدایا بخاطر همه چیز سپاسگذارم

ولی کمکم کن که همیشه او باشد و من  حقیر سپاسگذار تو

کمکم کن ای معبــــــود من

 

 

+نوشته شده در یکشنبه دوازدهم اسفند 1386ساعت20:13توسط بهاره | |

در آخرين سفر

     در آئينه بجز دو بيكرانه كران

          بجز زمين و آسمان

              چيزي نمانده است

                   گم گشته‌ام

                              كجا ...

                                  نديده‌اي مرا؟؟؟

+نوشته شده در پنجشنبه دوم اسفند 1386ساعت23:50توسط مليكا | |