ای نوری که سیاهی قلبم را زدودی و به نور عشق روشن نمودی

روزی که چشمانم تو را دید، تنها روزی بود که حکمت دیدن را دریافتم

و روزی که رفتی حکمت گریستن را

اما ندیدی که چگونه بی تو اشکهایم می بارید

و وقتی چهره ات را برگرداندی،

مرا بی اشک دیدی

و گمان بردی که من سنگم

باشد که عاشقت باشم

                                چرا که عاشقت هستم

چه بی تو،

                               چه با تو